لابلاى آنها روانه سرزمين‌هاى خشك مى‌كنند.
و سوگند به آنها كه ابرها را بعد از ريزش باران پراكنده مى‌سازند.
و قسم به اين بادها كه با اين برنامه، انسان‌ها را به ياد خدا مى‌اندازند.
(بعضى نيز «فَالْعاصِفاتِ عَصْفاً» را اشاره به طوفان‌هاى عذاب كه نقطه مقابل بادهاى حيات بخش است دانسته‌اند كه آن هم به نوبه خود مايه تذكر و بيدارى است).
٢- تمام اين سوگندها اشاره به «فرشتگان آسمان» است، يعنى قسم به فرشتگانى كه پى در پى به سوى انبياء فرستاده مى‌شوند (يا فرشتگانى كه با برنامه‌هاى شناخته شده و معروف فرستاده مى‌شوند).
و قسم به آنها كه همچون طوفان با سرعت تمام به دنبال مأموريت خود مى‌روند.
و به آنها كه آيات كتب آسمانى را در برابر پيامبران مى‌گسترانند و نشر مى‌دهند.
و آنها كه با اين عمل، حق را از باطل جدا مى‌سازند.
و آنها كه ذكر حق و دستورات او را به انبياء القاء مى‌كنند.
٣- سوگند اول و دوم، ناظر به مسأله «بادها و طوفان‌ها» است، و سوگند سوم و چهارم و پنجم را ناظر به نشر آيات حق به وسيله «فرشتگان»، و سپس جدا كردن حق از باطل، و بعد القاء ذكر و دستورهاى الهى به پيامبران، به منظور اتمام حجت و انذار است.
چيزى كه مى‌تواند شاهد بر تفسير سوم باشد:
اولًا- جداسازى اين دو دسته از سوگندها در آيات، به وسيله «واو» است، در حالى كه بقيه به وسيله «فاء» عطف شده كه نشانه ارتباط و پيوند آنها است.