ثانياً- چنان كه خواهيم ديد همه اين سوگندها براى مطلبى است كه در آيه هفتم آمده، يعنى حقانيت و واقعيت رستاخيز و معاد، و مى‌دانيم در آستانه رستاخيز دگرگونى عظيمى در عالم پيدا مى‌شود، طوفان‌هاى شديد زلزله‌ها و حوادث تكاندهنده از يكسو، و سپس تشكيل دادگاه عدل الهى از سوى ديگر كه در آنجا فرشتگان نامه‌هاى اعمال را نشر مى‌دهند، و ميان صفوف مؤمنان و كافران جدائى مى‌افكنند، و حكم الهى را در اين زمينه القا مى‌كنند.
اگر قَسَم‌هاى پنجگانه فوق طبق اين تفسير بيان شود تناسبى با مُقسمٌ به يعنى چيزى كه براى آن سوگند ياد شده است خواهد داشت و تفسير اخير از اين نظر برترى دارد.
ذكر، در جمله «فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً» يا به معنى علوم و دانش‌هائى است كه به انبياء القاء شده، يا آياتى است كه بر آنها نازل گشته است، و مى‌دانيم در آيات قرآن از خود قرآن تعبير به «ذكر» شده است، چنان كه در آيه ٦ سوره «حجر» آمده است: وَ قالُوا يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ: « (دشمنان) مى‌گفتند: اى كسى كه ذكر بر تو نازل شده است تو ديوانه‌اى»!
تعبير به «المُلْقِيات» به صورت «جمع» با اين كه فرشته وحى يعنى «جبرئيل» يك فرد بيشتر نبود، به خاطر اين است كه از بعضى از روايات استفاده مى‌شود: گاه براى نزول آيات قرآن گروه‌هاى عظيمى از فرشتگان، جبرئيل را همراهى مى‌كردند، در آيه ١٥ سوره «عبس» نيز آمده است: بِأَيْدِي سَفَرَةٍ: يعنى «آيات قرآنى به دست سفيران الهى (فرشتگان) بر پيامبر اسلام نازل شده است».
***
حال بايد ديد كه اين سوگندها براى چه منظورى است؟ در آيه بعد، پرده از روى اين معنى برداشته، مى‌گويد: «آنچه به شما وعده داده مى‌شود واقع خواهد