نظم و عظمت و زيبائى اشاره مى‌كند.
***
پس از آن، مى‌افزايد: خداوند ماه را در ميان آسمان‌هاى هفتگانه مايه نور و روشنائى براى شما قرار داد، و خورشيد را چراغ فروزانى» «وَ جَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُوراً وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً».
درست است كه در آسمان‌هاى هفتگانه، ميليون‌ها ميليون كوكب فروزنده است كه از خورشيد و ماه ما نيز پرفروغ‌تر مى‌باشد، ولى آنچه براى ما مهم است و در زندگى ما اثر دارد، همين خورشيد و ماه منظومه شمسى است كه فضاى زندگى ما را يكى در روزها، و ديگرى در شب‌ها روشن مى‌سازد. «١»
تعبير به «سراج» (چراغ) درباره «خورشيد» و «نور» در مورد «ماه» به خاطر آن است كه: نور «خورشيد» از درون خودش مى‌جوشد مانند چراغ، اما نور «ماه» از درون خودش نيست و شبيه بازتابى است كه از آئينه منعكس مى‌شود، و لذا كلمه «نور» كه مفهوم اعمى دارد در مورد آن به كار رفته است.
اين تفاوت تعبير، در آيات ديگر قرآن نيز ديده مى‌شود.
شرح بيشترى در اين زمينه ذيل آيه ٥ سوره «يونس» آورده‌ايم. «٢»
***
و بار ديگر به آفرينش انسان باز مى‌گردد، و مى‌افزايد: «خداوند شما را همچون گياهى از زمين رويانيد»! «وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الأَرْضِ نَباتاً». «٣»