محتواى سوره نوح
اين سوره، چنان كه از نامش پيدا است، سرگذشت نوح پيامبر عليه السلام را بيان مى‌كند، در سوره‌هاى متعددى از قرآن مجيد، به سر گذشت اين پيامبر بزرگ اشاره شده، از جمله سوره‌هاى «شعرا»، «مؤمنون»، «اعراف»، «انبياء» و از همه مشروح‌تر در سوره «هود»، كه در حدود ٢٥ آيه درباره اين پيامبر اولو العزم سخن مى‌گويد (از آيه ٢٥ تا ٤٩).
ولى، آنچه در سوره «نوح» آمده، قسمت خاصى از زندگى او است كه در جائى ديگر به اين سبك نيامده است، و اين قسمت مربوط به دعوت مستمر و پى‌گير او به سوى توحيد، كيفيت، و عناصر اين دعوت، و ريزه‌كارى‌هائى است كه در اين مسأله مهم به كار رفته است، آن هم در برابر قوم لجوج، خود خواه و متكبرى كه مطلقاً حاضر نبودند در برابر حق سر فرود آورند.
با توجه به اين كه: اين سوره در «مكّه» نازل شده، و پيامبر و مسلمانان اندك آن زمان در شرائطى مشابه شرائط زمان نوح عليه السلام و يارانش قرار داشتند، مسائل زيادى را به آنها مى‌آموزد، و يكى از اهداف ذكر اين ماجرا همين بوده است از جمله اين كه:
١- به آنها ياد مى‌دهد: چگونه از طريق استدلال منطقى توأم با محبت و دلسوزى كامل، دشمنان را تبليغ كنند، و از هر وسيله مفيد و مؤثرى در اين راه بهره گيرند.
٢- به آنها مى‌آموزد: هرگز در طريق دعوت به سوى خدا خسته نشوند، هر چند سال‌ها طول بكشد، و دشمن كارشكنى كند.