براى بيدار شدن دارند، بگذار در اباطيل و اراجيف خود غوطه‌ور باشند، و همچون كودكان سرگرم بازى، تا روز موعود آنها، روز رستاخيز، فرا رسد، و همه چيز را با چشم خود ببينند!.
اين آيه، با همين تعبير و بدون هيچگونه تفاوت در سوره «زخرف»، آيه ٨٣ نيز آمده است.
***
آن گاه، به معرفى آن روز موعود پرداخته، و نشانه‌هائى از اين روز وحشتناك و هول‌انگيز را بيان مى‌كند، مى‌فرمايد: «همان روزى كه از قبرها به سرعت خارج مى‌شوند، و چنان تند حركت مى‌كنند كه گوئى به سوى بت‌هايشان مى‌دوند»! «يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الأَجْداثِ سِراعاً كَأَنَّهُمْ إِلى‌ نُصُبٍ يُوفِضُونَ».
چه تعبير عجيبى؟ وضع حال آنها را در قيامت و هنگامى كه به سوى دادگاه عدل الهى با سرعت حركت مى‌كنند، تشبيه به هجوم آنها در يك روز جشن يا عزا به سوى بتهايشان مى‌كند، اما آن كجا و اين كجا؟ و در حقيقت سخريه‌اى است نسبت به عقائد پوچى كه در عالم دنيا داشتند.
«أَجْداث» جمع «جدث» (بر وزن عبث) به معنى «قبر» است.
«سِراع» جمع «سريع» (مثل ظراف و ظريف) به معنى شخص يا چيزى است كه به سرعت حركت مى‌كند.
«نُصُب» جمع «نصيب» آن هم به گفته بعضى، جمع «نصب» (بر وزن سقف) در اصل، به معنى چيزى است كه در جائى نصب مى‌شود، و به بت‌هائى كه به صورت قطعه سنگى آنها را در جاهائى نصب كرده، پرستش مى‌نمودند و روى آن قربانى كرده، خون قربانى را بر آن مى‌ريختند، گفته مى‌شد، و تفاوتش با «صنم» اين بود: «صنم» بتى بود كه داراى شكل و صورت خاصى بود، اما