رسوائى‌هائى كه از اين رهگذر به بار آمده كم نيست، كه مورخان مسيحى همچون «ويل دورانت» و غير او پرده از روى آن برداشته‌اند.
تعبير به «ازدواج»، همسرانِ دائمى و موقت هر دو را شامل مى‌شود، و اين كه بعضى گمان كرده‌اند: اين آيه «ازدواج موقت» را نفى مى‌كند، به خاطر آن است كه نمى‌دانند آن هم نوعى ازدواج است.
***
در آيه بعد، براى تأكيد بيشتر روى همين موضوع مى‌افزايد: «كسانى كه ماوراى آن را طلب كنند متجاوز و خارج از مرزهاى الهى هستند» «فَمَنِ ابْتَغى‌ وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ».
و به اين ترتيب، اسلام طرح جامعه‌اى مى‌ريزد كه هم به غرائز فطرى در آن پاسخ داده مى‌شود، و هم آلوده فحشاء، فساد جنسى و مفاسد ناشى از آن نيست.
البته، كنيزان از نظر اسلام، داراى بسيارى از شرايط همسر و انضباطهاى قانونى هستند، هر چند در عصر و زمان ما موضوع آن منتفى است.
***
پس از آن به دومين و سومين اوصاف آنها اشاره كرده، مى‌گويد: «كسانى كه امانت‌ها و عهد خود را رعايت مى‌كنند» «وَ الَّذِينَ هُمْ لِا ماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ».
«امانت» معنى وسيعى دارد، نه تنها امانت‌هاى مادى مردم از هر نوع را در بر مى‌گيرد، كه امانت‌هاى الهى، پيامبران و پيشوايان معصوم همه را شامل مى‌شود.
هر يك از نعمت‌هاى الهى، امانتى از امانات او هستند، پست‌هاى اجتماعى و مخصوصاً، مقام حكومت از مهمترين امانات است، و لذا در حديث معروف امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام در تفسير آيه «انَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الأَماناتِ