بعضى احتمال داده‌اند: در قيامت به آنها گفته مى‌شود: ارْكَعُوا: «ركوع كنيد»، ولى اين احتمال بعيد به نظر مى‌رسد، مخصوصاً با در نظر گرفتن آيات قبل و بعد.
***
و بالاخره براى دهمين و آخرين بار در اين سوره، مى‌فرمايد: «واى در آن روز بر تكذيب كنندگان» «وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ».
***
و در آخرين آيه مورد بحث، كه آخرين آيه سوره «مرسلات» است با لحنى آميخته از عتاب، و مملوّ از سرزنش، به صورت يك استفهام آميخته با تعجب مى‌فرمايد: «اگر به اين قرآن كه دلائل صدقش از تمام آياتش نمايان است، و حقانيتش در تمام تعبيراتش منعكس مى‌باشد، ايمان نياورند، به كدام سخن بعد از آن ايمان مى‌آورند»؟! «فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ».
هر گاه به قرآنى كه اگر بر كوه‌ها نازل مى‌شد لرزان و خاشع مى‌شدند و از هم مى‌شكافتند، ايمان نياورد، در برابر هيچ كتاب آسمانى، و هيچ منطق عقلانى تسليم نخواهد شد، و اين نشانه روح عناد و لجاج است.
***
نكته:
همان گونه كه در آغاز سوره اشاره كرديم ده بار جمله «وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ» در آن تكرار شده، و اين براى تأكيد بر يك واقعيت مهم و تكان دهنده است، و شبيه آن در سخنان فصحا و بلغا فراوان است، يعنى قسمتى را كه عنايت و تأكيد مخصوصى روى آن دارند در شعر و نثر تكرار مى‌كنند.
ولى بعضى از مفسران معتقدند: هر يك از اين ده آيه اشاره به نكته جديدى است كه به تكذيب مطالب قبل از آن مربوط مى‌شود، بنابراين تكرارى در بين