تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٧
مناسبتر اين بود كه گفته شود: جرقههائى همچون كوه، ولى نبايد فراموش كرد كوهها- همان گونه كه در آيات قبل اشاره شد- منبع انواع بركات است و سرچشمههاى آب فرات و گوارا، اين قصرها و كاخهاى ستمكاران هستند كه منشأ شعلههاى سوزان و آتشهاى شرر بارند!. «١»
***
در آيه بعد، به توصيف ديگرى از شرارهها و جرقههاى اين آتش سوزان پرداخته، مىفرمايد: «آنها همچون شترهاى زرد رنگى هستند» «كَأَنَّهُ جِمالَتٌ صُفْرٌ». «٢»
«جِمالَتٌ» جمع «جمل» به معنى «شتر» است (مانند حجر و حِجارة) و «صُفْر» (بر وزن قفل) جمع «أصفر» به معنى چيزى است كه زرد رنگ باشد و گاه به رنگهاى تيره و متمايل به سياه نيز اطلاق شده، ولى در اينجا مناسب همان معنى اول است؛ زيرا جرقههاى آتش زرد متمايل به سرخ است.
در آيه قبل، اين جرقهها از نظر حجم، به كاخ بزرگ تشبيه شده بود، و در اين آيه، از نظر كثرت، رنگ، سرعت حركت و پراكنده شدن به هر سو به گروهى از شتران زرد رنگ تشبيه شده كه به هر سو روانند.
جائى كه جرقهها اين چنين باشد، پيدا است خود آن آتش سوزان چگونه است؟ و در كنار آن چه عذابهاى دردناك ديگرى قرار گرفته؟ (خداوند همه ما را به رحمت و لطفش از آن حفظ كند).