تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٣
وصفش در هيچ عبارتى نمىگنجد، حتى در حديثى از امام صادق عليه السلام نقل شده است: يُطَهِّرَهُمْ عَنْ كُلِّ شَىْءٍ سِوَى اللَّهِ: «قلب و جان آنها را از همه چيز جز خداوند پاك مىكند». «١»
پردههاى غفلت را مىدرد، حجابها را از بين مىبرد، و انسان را شايسته حضور دائم در جوار قرب خدا مىكند، نشئه اين شراب طهور از هر نعمتى برتر، و از هر موهبتى بالاتر است.
اگر شراب آلوده دنيا عقل را زايل مىكند، و انسان را از خدا دور مىسازد، اما شراب طهورى كه با دست ساقى «الَست» داده مىشود، او را از «ما سوى اللَّه» بيگانه كرده، غرق در جمال و جلال او مىكند.
كوتاه سخن اين كه: لطفى كه در اين آيه و در اين نعمت نهفته است از همه برتر و بالاتر است.
از حديثى كه از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل شده، استفاده مىشود: چشمه شراب طهور بر در بهشت قرار دارد: فَيُسْقَوْنَ مِنْها شَرْبَةً فَيُطَهِّرُ اللَّهُ بِها قُلُوبَهُمْ مِنَ الْحَسَدِ ... وَ ذلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً: «جرعهاى از اين شراب طهور به آنها داده مىشود و خدا به وسيله آن قلوب آنها را از حسد (و هر گونه صفات رذيله) پاك مىسازد». «٢»
جالب اين كه: تعبير به «طهور» در قرآن مجيد فقط در دو مورد آمده: يكى در مورد باران (فرقان ٤٨) كه همه چيز را پاك و زنده مىكند و ديگر در آيه مورد بحث درباره شراب مخصوص بهشتى كه آن نيز پاك كننده و حيات بخش است.
***