اين را نيز مى‌دانيم در عصر ما دانشمندان به اشعه‌هائى پى برده‌اند (مانند اشعه ايكس) كه از اجسام تيره نيز عبور مى‌كند و درون آن را مانند بلور نشان مى‌دهد.
«ابن عباس» مى‌گويد: همه نعمت‌هاى بهشتى شبيه و مانندى در دنيا دارد جز ظرف‌هاى بلورين كه از نقره است كه در دنيا شبيه و مانندى براى آن نيست. «١»
***
آن گاه مى‌افزايد: «در آنجا از جام‌هائى سيراب مى‌شوند كه لبريز از شراب طهورى است كه با زنجبيل آميخته» «وَ يُسْقَوْنَ فِيها كَأْساً كانَ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا».
بسيارى از مفسران تصريح كرده‌اند كه عرب جاهلى از شراب‌هائى كه آميخته با زنجبيل بود لذت مى‌برد زيرا تندى مخصوصى به شراب مى‌داد، و قرآن در اينجا از جام‌هائى سخن مى‌گويد كه شراب طهورش با زنجبيل آميخته است، ولى بديهى است ميان اين شراب و آن شراب تفاوت از زمين تا آسمان است! و يا به تعبير ديگر تفاوت از دنيا تا آخرت است!.
به نظر مى‌رسد: عرب دو نوع شراب با دو حالت مختلف داشته يكى به اصطلاح نشاط آور و محرك، و ديگرى سست كننده و آرام بخش، اولى را با «زنجبيل» مى‌آميخته، و دومى را با «كافور».
و از آنجا كه حقايق عالم آخرت در قالب الفاظ اين جهان نمى‌گنجد، چاره‌اى جز اين نيست كه اين الفاظ با معانى گسترده‌تر و والاترى براى آن حقايق بزرگ استخدام شود.