درختان بهشتى بر آنها فرو افتاده، و چيدن ميوه‌هايش براى آنها بسيار سهل و آسان است» «وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها وَ ذُلِّلَتْ قُطُوفُها تَذْلِيلًا». «١»

نه مشكلى وجود دارد، نه خارى در دست مى‌رود، و نه احتياج به تلاش و حركتى براى چيدن ميوه‌ها است!
بار ديگر ياد آورى اين نكته را ضرورى مى‌دانيم كه اصول حاكم بر زندگى انسان در آن جهان، با اين جهان، بسيار متفاوت است، و آنچه درباره نعمت‌هاى بهشتى در اين آيات و آيات ديگر قرآن آمده، تنها اشاراتى است پر معنى به آن مواهب عظيم، و گرنه طبق تصريح بعضى از روايات در آنجا نعمت‌هائى است كه هيچ چشمى نديده، هيچ گوشى نشنيده و بر انديشه هيچ كسى نگذشته است.
«ابن عباس» سخنى دارد كه در ذيل بعضى از آيات همين سوره بيان كرده است: مى‌گويد: آنچه را خداوند در قرآن از نعمت‌هاى بهشتى نام برده مثل و مانندى در دنيا ندارد، ولى خداوند آن را با نامى كه براى ما شناخته شده است نام مى‌برد، مثلًا از شراب طهورى نام مى‌برد كه با «زنجبيل» ممزوج است اين ماده معطرى بود كه عرب به آن علاقه داشت. «٢»
***
پس از آن به توضيح قسمتى از چگونگى پذيرائى از اين ميهمانان بهشتى، وسائل پذيرائى آنها، و پذيرائى كنندگان مى‌پردازد، مى‌فرمايد: «در گرداگرد آنها ظرف‌هائى از نقره و قدح‌هائى بلورين مى‌گردانند» «وَ يُطافُ عَلَيْهِمْ بِآنِيَةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَ أَكْوابٍ كانَتْ قَوارِيرَا».
***