ملكوت آسمان‌ها اطعام خواهد كرد». «١»
و در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: مَنْ أَطْعَمَ مُؤْمِناً حَتّى‌ يُشْبِعَهُ لَمْ يَدْرِ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اللَّهِ ما لَهُ مِنَ الأَجْرِ فِي الآخِرَةِ لا مَلَكٌ مُقَرَّبٌ، وَ لا نَبِيٌّ مُرْسَلٌ، إِلَّا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ:
«كسى كه مؤمنى را اطعام كند تا سير شود، احدى از خلق خدا نمى‌داند چقدر در آخرت پاداش دارد، نه فرشتگان مقرب الهى، و نه پيامبران مرسل، جز خداوند كه پروردگار عالميان است». «٢»
در حديث ديگرى از همان امام آمده است: لَا نْ أُطْعِمَ مُؤْمِناً مُحْتاجاً أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَزُورَهُ، وَ لَا نْ أَزُورَهُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أُعْتِقَ عَشْرَ رِقَابٍ:
«اگر مؤمن نيازمندى را اطعام كنم نزد من محبوبتر است از اين كه فقط به ديدار او بروم، و اگر بديدار او بروم نزد من محبوبتر است از اين كه ده برده را آزاد كنم»!. «٣»
قابل توجه اين كه در روايات، تنها روى نيازمندان و گرسنگان تكيه نشده بلكه در بعضى صريحاً آمده است: «اطعام مؤمنان» هر چند بى‌نياز باشند، همچون آزاد كردن برده است، و اين نشان مى‌دهد: هدف از اين كار، علاوه بر رفع نيازمندى‌ها جلب محبت و تحكيم پيوندهاى دوستى و صميميت است.
به عكس آنچه در دنياى مادى امروز معمول است كه گاه دو دوست نزديك،