و اين همان چيزى است كه در باب «نيت عبادت» در فقه مطرح است كه مى‌گويند: قصد قربت در عبادات منافات با انگيزه علاقه به ثواب، و ترس از عقاب، و يا حتى كسب مواهب مادى اين دنيا از سوى خداوند (مانند نماز استسقاء براى نزول باران) ندارد، زيرا همه اينها بازگشت به خداوند مى‌كند، و به اصطلاح از قبيل «داعى بر داعى» است، هر چند مرحله عالى عبادت اين است كه: علاقه به نعمت‌هاى بهشت و ترس از عذاب دوزخ نيز انگيزه آن نباشد بلكه يك پارچه به عنوان «حُبَّاً لِلَّه» انجام گيرد.
تعبير به «إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً» نيز شاهد بر اين است كه اين خوف، نيز خوف از پروردگار است.
نكته قابل توجه اين كه: دومين وصف از اوصاف پنجگانه، و پنجمين وصف، هر دو مسأله خوف است، با اين تفاوت كه در اولى تنها سخن از خوف روز قيامت است و در دومى خوف از پروردگار در روز قيامت، در يك مورد روز قيامت چنين توصيف شده كه شرّ آن گسترده است و در مورد ديگر عبوس و شديد است كه در واقع يكى گستردگى كمى آن را مى‌رساند و ديگرى گستردگى كيفى را.
***
در آخرين آيه مورد بحث، به نتيجه اجمالى اعمال نيك و نيات پاكى كه «ابرار» دارند اشاره كرده، مى‌فرمايد: «به خاطر همينها خداوند آنها را از شرّ آن روز نگهدارى مى‌كند، و در حالى كه با طراوت، مسرور و شادمان هستند از آنها استقبال مى‌كند» «فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً».
«نَضْرَةً» به معنى طراوت و خرمى و شادابى خاصى است كه بر اثر وفور نعمت و رفاه به انسان دست مى‌دهد، آرى، رنگ رخسار آنها در آن روز از