٧- گذشته از موارد بالا جمع كثير ديگرى از بزرگان اهل سنت نزول آيات آغاز اين سوره را (انَّ الأَبْرار ...) درباره على و فاطمه زهرا و حسن و حسين عليهم السلام نقل كرده‌اند كه شهادتى است بر مدنى بودن آن (زيرا مى‌دانيم تولد امام حسن و امام حسين عليه السلام در «مدينه» بوده است) مانند «واحدى» در «اسباب النزول»، «بغوى» در «معالم التنزيل»، «سبط بن جوزى» در «تذكره»، «گنجى شافعى» در «كفاية الطالب» و جمعى ديگر. «١»
اين مسأله به قدرى معروف و مشهور است كه «محمّد بن ادريس شافعى» يكى از ائمه چهار گانه اهل سنت، در شعر معروفش مى‌گويد:
الى‌ مَ الى‌ مَ وَ حَتّى‌ مَتى‌؟ أُعاتَبُ فِى حُبِّ هذَا الْفَتى‌!
وَ هَلْ زُوِّج َتْ فاطِمُ غَيْرَهُ؟ وَ فِى غَيْرِهِ هَلْ أَتى‌ «هَلْ أَتى‌»؟!:

«تا كى تا كى و تا چه زمانى؟ مرا در محبت اين جوانمرد سرزنش مى‌كنيد! مگر فاطمه به غير او تزويج شد؟ و مگر هل أتى‌ درباره غير او نازل شده است»؟! «٢»
مدارك فراوان ديگرى در اين زمينه وجود دارد كه به قسمتى از آنها به هنگام بيان شأن نزول آيات «انَّ الأَبْرارَ يَشْرَبُونَ ...» اشاره خواهيم كرد.
اما با اين همه بعضى از متعصبان اصرار دارند كه آن را «مكّى» بدانند، و تمام روايات مربوط به نزول آن در «مدينه»، و همچنين نزول اين سوره درباره على و فاطمه زهرا و حسنين عليهم السلام انكار كنند!
راستى عجيب است، هر جا آيه و روايتى منتهى به فضائل على و اهلبيت عليهم السلام مى‌شود گروهى داد و فرياد بلند مى‌كنند و حساسيت فوق العاده‌اى نشان مى‌دهند گوئى اسلام به خطر افتاده!