آن حضرت سؤال شد، فرمود: «مرگ براى مؤمن مانند كندن يك لباس چركين پرحشره، و گشودن غل و زنجيرهاى سنگين، و تبديل آن به بهترين لباس‌ها، خوشبوترين عطرها، و راهوارترين مركب‌ها، و مرفه‌ترين منزل‌ها است و نسبت به كافر مانند كندن يك لباس فاخر، و نقل مكان از منزل‌هاى مرفه، و تبديل آن به كثيف‌ترين و خشن‌ترين لباس‌ها، و وحشتناك‌ترين منزل‌ها و عظيم‌ترين عذاب‌ها است». «١»
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه: شخصى از حضرتش توصيف مرگ را خواست، امام فرمود: لِلْمُؤْمِنِ كَأَطْيَبِ رِيْحٍ يَشُمُّهُ فَيَنْعَسُ لِطِيْبِهِ وَ يَنْقَطِعُ الَّتَعَبُ وَ الأَلَمُ كُلُّهُ عَنْهُ، وَ لِلْكافِرِ كَلَسْعِ الأَفاعِى وَ لَدْغِ الْعَقارِبِ أَوْ أَشَدِّ!:
«نسبت به مؤمن، همچون عطر بسيار خشبوئى است كه آن را مى‌بويد و حالتى شبيه خواب به او دست مى‌دهد، و درد و رنج به كلى از او قطع مى‌شود! و نسبت به كافر، مانند گزيدن افعى‌ها و عقرب‌ها و يا شديدتر از آن است»!. «٢»
به طور خلاصه مرگ، دريچه عالم بقا است، چنان كه در حديثى از على عليه السلام آمده كه: لِكُلِّ دارٍ بابٌ وَ بابُ دارِ الآخِرَةِ المَوْتُ: «هر خانه‌اى درى دارد و در خانه آخرت، مرگ است». «٣»
آرى، توجه به آن اثر عميقى در شكستن شهوات، و پايان دادن به آرزوهاى دور و دراز، و زدودن زنگار غفلت از آئينه دل دارد، لذا در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: ذِكْرُ الْمَوْتِ يُمِيتُ الشَّهَواتِ فِي النَّفْسِ وَ يَقْلَعُ مَنابِتَ الْغَفْلَةِ، وَ يُقَوِّي الْقَلْبَ بِمَواعِدِ اللَّهِ وَ يُرِقُّ الطَّبْعَ، وَ يَكْسِرُ أَعْلامَ الْهَوى‌، وَ يُطْفِئُ نارَ الْحِرْصِ، وَ يُحَقِّرُ الدُّنْيا، وَ هُوَ مَعْنى‌ ما قالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله فِكْرُ ساعَةٍ خَيْرٌ مِنْ عِبادَةِ سَنَةٍ: