است. «١»
گاه، تعبير به «غَمَراتُ الْمَوْت» يعنى «شدائد مرگ». «٢»
گاه، تعبير به «رسيدن روح به حلقوم». «٣»
و گاه، تعبير به «رسيدن روح به تراقى»، يعنى استخوان‌هاى اطراف گلوگاه نموده است (آيات مورد بحث).
از مجموع اينها به خوبى استفاده مى‌شود: آن لحظه- بر خلاف آنچه بعضى از ماديين مى‌گويند- لحظه سخت و دردناكى است، چرا چنين نباشد در حالى كه لحظه انتقال از اين جهان، به جهان ديگر مى‌باشد، يعنى همان گونه كه انتقال انسان از عالم جنين، به جهان دنيا توأم با درد و رنج فراوان است، انتقال به جهان ديگر نيز طبعاً چنين خواهد بود.
ولى از روايات اسلامى استفاده مى‌شود: اين لحظه بر مؤمنان راستين آسان مى‌گذرد، در حالى كه براى افراد بى‌ايمان سخت دردناك است، اين به خاطر آن است كه: شوق لقاى پروردگار و رحمت و نعمت‌هاى بى‌پايان او، چنان گروه اول را از خود بى‌خود مى‌كند كه دردهاى لحظه انتقال را احساس نمى‌كنند.
در حالى كه گروه دوم، وحشت مجازات از يكسو، و مصيبت فراق از دنيائى كه به آن دل بسته بودند از سوى ديگر، دردهاى لحظه انتقال از دنيا را براى آنها مضاعف مى‌كند.
در حديثى از امام على بن الحسين عليه السلام مى‌خوانيم: هنگامى كه درباره مرگ از