تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٥
«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ».
«ناضِرَة» از ماده «نضرة» به معنى شادابى خاصى است كه بر اثر وفور نعمت و رفاه به انسان دست مىدهد كه توأم با سرور و زيبائى و نورانيت است، يعنى رنگ رخساره آنها از وضع حالشان خبر مىدهد كه چگونه غرق نعمتهاى الهى شدهاند، در حقيقت، اين شبيه چيزى است كه در آيه ٢٤ سوره «مطففين» آمده:
تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيْمِ: «در صورتهاى آنها (بهشتيان) شادابى نعمت را مشاهده مىكنى».
***
اين از نظر پاداشهاى مادى، و اما در مورد پاداشهاى روحانى آنها مىفرمايد:
«آنها فقط به ذات پاك پروردگارشان مىنگرند»! «إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ».
نگاهى با چشم دل و از طريق شهود باطن، نگاهى كه آنها را مجذوب آن ذات بىمثال، و آن كمال و جمال مطلق مىكند، و لذتى روحانى و توصيف ناپذير به آنها دست مىدهد كه يك لحظه آن از تمام دنيا و آنچه در دنيا است برتر و بالاتر است!.
توجه داشته باشيد: مقدم شدن «إِلى رَبِّها» بر «ناظِرَةٌ» افاده حصر مىكند، يعنى تنها به او مىنگرند، و نه به غير او.
و اگر گفته شود: بهشتيان مسلماً به غير او نيز نگاه مىكنند، مىگوئيم: اگر به غير او نگاه مىكنند، همه را آثار او مىبينند، كه نگاه كردن به اثر، نگاه به مؤثر است.
و به تعبير ديگر در همه جا او را مىبينند، و در همه چيز قدرت و جلال و جمال او را تماشا مىكنند، لذا توجه به نعمتهاى بهشتى آنها را از نظر به ذات خداوند غافل نمىكند.