١٦ لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ
١٧ إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ
١٨ فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ
١٩ ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ
ترجمه:
١٦- زبانت را به خاطر عجله براى خواندن آن (قرآن) حركت مده.
١٧- چرا كه جمع كردن و خواندن آن بر عهده ماست!
١٨- پس هر گاه ما آن را خوانديم، از خواندن آن پيروى كن!.
١٩- سپس بيان (و توضيح) آن (نيز) بر عهده ماست!
تفسير:
جمع و حفظ قرآن بر عهده ماست!
اين آيات، در حقيقت به منزله جمله معترضه‌اى است كه گاه گوينده در لابلاى سخن خويش مى‌آورد، مثلًا شخصى مشغول خطابه است و مى‌بيند آخر مجلس مملوّ از جمعيت شده در حالى كه جلو مجلس خالى است موقتا سخنان خويش را قطع مى‌كند، و حاضران را دعوت به جلو آمدن مى‌كند، تا جا براى آيندگان باز شود و آن گاه به سخنان خويش ادامه مى‌دهد و يا استادى به هنگام تدريس غفلتى از شاگرد خود مى‌بيند سخن خويش را قطع كرده و به او هشدار مى‌دهد سپس درس را ادامه مى‌دهد.