تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٨
اگر نماز مىخوانديم نماز ما را به ياد خدا مىانداخت، و نهى از فحشاء و منكر مىكرد، و ما را به صراط مستقيم الهى دعوت مىنمود.
***
ديگر اين كه: «ما اطعام مسكين نمىكرديم» «وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ».
اطعام مسكين گرچه به معنى غذا دادن به بينوايان است، ولى ظاهرا منظور از آن، هر گونه كمك به نيازمندىهاى ضرورى نيازمندان مىباشد، اعم از خوراك و پوشاك و مسكن و غير اينها.
و همان گونه كه مفسران تصريح كردهاند، منظور از آن «زكات واجب» است؛ چرا كه ترك انفاقهاى مستحبى سبب ورود در دوزخ نمىشود، و اين آيه بار ديگر اين مطلب را تأكيد مىكند كه: زكات به طور اجمال در «مكّه» نيز نازل شده بود، هر چند تشريع جزئيات و تعيين خصوصيات حدود و مخصوصاً تمركز آن در بيت المال در «مدينه» بوده است.
***
ديگر اين كه: «ما پيوسته با اهل باطل همنشين و هم صدا مىشديم» «وَ كُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضِينَ».
هر صدائى از هر گوشهاى بر ضد حق بلند مىشد، و هر مجلسى براى ترويج باطل تشكيل مىگرديد و ما با خبر مىشديم، با آنها همراهى مىكرديم و هم رنگ جماعت مىشديم، سخنان آنها را تصديق مىكرديم، و بر تكذيب و انكار آنها صحه مىگذارديم، و از استهزا و سخريه آنها نسبت به حق لذت مىبرديم.
«نَخُوضُ» از ماده «خوض» (بر وزن حوض) در اصل به معنى ورود و حركت در آب است، و سپس به ورود و آلوده شدن به ساير امور نيز گفته شده،