دشمن دارد در اسارت اعمال خويش است». «١»
اين حديث را مفسران ديگر از جمله در «مجمع البيان» و نويسنده تفسير «نور الثقلين» و بعضى ديگر ذيل آيات مورد بحث آورده‌اند.
***
پس از آن به گوشه‌اى از شرح حال «اصحاب اليمين» و گروه مقابل آنها پرداخته مى‌افزايد: «آنها در باغ‌هاى پر نعمت و با عظمت بهشتند در حالى كه سؤال مى‌كنند ...» «فِي جَنَّاتٍ يَتَساءَلُونَ». «٢»

***
«از گنهكاران» «عَنِ الْمُجْرِمِينَ».
***
مى‌گويند: «چه چيز شما را به دوزخ فرستاد»؟! «ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ».
از اين آيات به خوبى استفاده مى‌شود كه رابطه ميان بهشتيان و دوزخيان به كلى قطع نمى‌گردد، بهشتيان مى‌توانند از عالم خود وضع دوزخيان را مشاهده كنند، و با آنها به گفتگو پردازند.
***
اكنون ببينيم مجرمان در پاسخ سؤال «اصحاب اليمين»، چه مى‌گويند؟ آنها به چهار گناه بزرگ خويش در اين رابطه اعتراف مى‌كنند:
نخست اين كه: «مى‌گويند: ما از نمازگزاران نبوديم» «قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ».