٤٤- و اطعام مستمند نمى‌كرديم.
٤٥- و پيوسته با اهل باطل همنشين و هم صدا بوديم.
٤٦- و همواره روز جزا را انكار مى‌كرديم.
٤٧- تا زمانى كه مرگ ما فرا رسيد»!
٤٨- از اين رو شفاعت شفاعت كنندگان به حال آنها سودى نمى‌بخشد.
تفسير:
شما چرا اهل دوزخ شديد؟
در ادامه بحثى كه درباره دوزخ و دوزخيان در آيات قبل آمد، در اين آيات، مى‌افزايد: «هر كس در گرو اعمال خويش است» «كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ».
«رَهِيْنَه» از ماده «رهن» به معنى «گروگان» است، و آن وثيقه‌اى است كه معمولًا در مقابل «وام» مى‌دهند، گوئى تمام وجود انسان در گرو انجام وظائف و تكاليف او است، هنگامى كه آن را انجام مى‌دهد آزاد مى‌گردد و گرنه در قيد اسارت باقى خواهد ماند.
از بعضى از كلمات اهل لغت چنين بر مى‌آيد: يكى از معانى «رهن» ملازمت و همراهى است «١» طبق اين معنى، مفهوم آيه چنين مى‌شود: همه همراه اعمال خويشند، خواه نيكوكاران، و خواه بدكاران.
ولى به قرينه آيات بعد، تفسير اول مناسب‌تر است.
***
لذا بلافاصله مى‌فرمايد: «مگر اصحاب اليمين كه از قيد اين اسارت آزادند» «إِلَّا أَصْحابَ الْيَمِينِ».