عجولانه براى انتخاب يك «برچسب» نادرست براى قرآن است.
جمله «يُؤْثَر» از ماده «اثر» به معنى روايتى است كه از پيشينيان نقل شده و آثارى است كه از آنها باقى مانده و بعضى آن را از ماده «ايثار» به معنى برگزيدن و مقدم داشتن دانسته‌اند.
مطابق معنى اول، «وليد» مى‌گويد: اين سحرى است همانند سحرهائى كه از پيشينيان نقل شده، و مطابق معنى دوم مى‌گويد: سحرى است كه به خاطر حلاوت و جاذبه‌اش در دل‌ها اثر مى‌كند، و مردم آن را بر همه چيز مقدم مى‌دارند.
به هر حال، اين يك اعتراف ضمنى به اعجاز قرآن است؛ چرا كه قرآن هيچگونه شباهتى به كارهاى خارق العاده ساحران ندارد، كلامى است متين و استوار، مملو از معنويت، و داراى جاذبه و نفوذ بى‌مانند كه اگر طبق گفته «وليد» قول بشر بود، ديگران هم بايد بتوانند همانند آن را بياورند، در حالى كه مى‌دانيم قرآن بارها دعوت به مقابله كرد، و احدى از دشمنان سرسخت كه در زبان عرب مهارت فوق العاده داشتند، نتوانستند چيزى همسان آن بياورند و نه حتى كمتر از آن، و اين است معنى معجزه.
***