حوادث آينده خبر مى‌داد (و حمله مغول را به كشورهاى اسلامى پيش بينى مى‌فرمود) يكى از يارانش عرض كرد: اى امير مؤمنان آيا داراى علم غيب هستى؟ حضرت خنديده، فرمود: لَيْسَ هُوَ بِعِلْمِ غَيْبٍ وَ إِنَّمَا هُوَ تَعَلُّمٌ مِنْ ذِي عِلْمٍ!: «اين علم غيب نيست، اين علمى است كه از صاحب علمى (پيامبر) آموخته‌ام»!. «١»
اين جمع را بسيارى از دانشمندان و محققان پذيرفته‌اند.
٢- اسرار غيب دو گونه است: قسمتى مخصوص به خدا است و هيچ كس جز او نمى‌داند، مانند قيام قيامت، و امورى از قبيل آن، و قسمتى از آن را به انبياء و اولياء مى‌آموزد، چنان كه در «نهج البلاغه» در ذيل همان خطبه‌اى كه در بالا اشاره كرديم مى‌فرمايد: وَ إِنَّمَا عِلْمُ الْغَيْبِ عِلْمُ السَّاعَةِ، وَ مَا عَدَّدَهُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ بِقَوْلِهِ: إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ، وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الأَرْحامِ، وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ:
«علم غيب تنها علم قيامت و آنچه خداوند در اين آيه برشمرده است مى‌باشد آنجا كه مى‌فرمايد: آگاهى از زمان قيامت مخصوص خدا است و او است كه باران را نازل مى‌كند، و آنچه در رحم مادران است مى‌داند، و هيچ كس نمى‌داند فردا چه مى‌كند يا در چه سرزمين مى‌ميرد».
سپس امام عليه السلام در شرح اين معنى افزود: «خداوند سبحان از آنچه در رحم‌ها قرار دارد آگاه است، پسر است يا دختر؟ زشت است يا زيبا؟ سخاوتمند است يا بخيل؟ سعادتمند است يا شقى؟ اهل دوزخ است يا بهشت؟ ... اينها علوم غيبى است كه غير از خدا كسى نمى‌داند، و غير از آن علومى است كه خدا به پيامبرانش تعليم كرده و او به من آموخته است». ٢