نيستم». «١»
و در آيه ديگر مى‌خوانيم: قُلْ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَ لا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ: «بگو من نمى‌گويم خزائن خدا نزد من است من از غيب آگاه نيستم (جز آنچه خدا به من بياموزد) و ادعا نمى‌كنم كه من فرشته‌ام». «٢»
آنها حتى اگر به اوج قدرت مادى مى‌رسيدند، هرگز دست و پاى خود را گم نمى‌كردند، و همچون سليمان مى‌گفتند: هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي: «اين قدرت و شوكت از فضل پروردگار من است». «٣»
جالب اين كه: در آيات متعددى از قرآن مجيد، تعبيرات تندى ديده مى‌شود كه مخاطب در آن، شخص پيامبر صلى الله عليه و آله است، به او عتاب مى‌كند و هشدار مى‌دهد كه دقيقاً مراقب مسئوليت‌هاى خويش باشد.
مجموعه اين آيات، و آيات گذشته كه تعداد آن در قرآن كم نيست، سند زنده‌اى بر حقانيت اين پيامبر بزرگ است، و گر نه، چه مانعى داشت در برابر توده مردمى كه آماده پذيرش هر گونه مقامى براى او بودند، مقامات عظيمى براى خود ادعا كند كه از دسترس فكر بشر بالاتر، و دور از هر گونه چون و چرا باشد، همان گونه كه تاريخ، نظير آن را در مورد رهبران شيطانى بسيار نشان داده است.
آرى، تعبيراتى همچون آيات مورد بحث و مانند آن، از شواهد زنده حقانيت دعوت رسول اللَّه است.
***
٢- ايمان جمعيت مهم است
در آيات قرآن، اين مطلب زياد به چشم مى‌خورد كه طاغوت‌هاى هر زمان