«مُلْتَحَد» به معنى پناهگاه مطمئن است، و در اصل از ماده «لحد» (بر وزن مهد) به معنى حفره‌اى است كه در كنار قرار گرفته باشد، شبيه آنچه براى مردگان در عمق قبر كنده مى‌شود كه در يكسوى عمق قبر مقدارى پيشروى به يك طرف مى‌كنند، و جسم مرده را در آن مى‌گذارند، تا خاك به روى او ريخته نشود، و از آسيب جانوران نيز محفوظتر بماند، سپس به هر مكان و پناهگاه مطمئن ديگرى اطلاق شده است.
همان گونه كه در آيات گذشته نيز اشاره كرديم، منظور از اين تعبيرات اين است كه: پيامبر صلى الله عليه و آله در برابر خداوند و به طور مستقل هيچ نقشى ندارد، در عين حال مى‌تواند از خدا تقاضاى حل مشكلات مردم را بكند، و يا تقاضاى هدايت براى افراد شايسته را بنمايد و اين عين توحيد است نه شرك.
قابل توجه اين كه: در اين آيات در مقابل «ضر» (زيان) «رشد» (هدايت) قرار داده شده، اشاره به اين كه سود و نفع حقيقى، در هدايت است، همان گونه كه در سخنان جنّ در آيات گذشته در برابر «شرّ»، «رشد» قرار گرفته بود، و اين هر دو با يكديگر هماهنگ است.
***
در آيه بعد مى‌افزايد: «تنها وظيفه من ابلاغ از سوى خدا و رساندن رسالت‌هاى او است» «إِلَّا بَلاغاً مِنَ اللَّهِ وَ رِسالاتِهِ». «١»

اين تعبير شبيه چيزى است كه در آيات قرآن كراراً به آن اشاره شده، مثلًا در آيه ٩٢ «مائده» مى‌خوانيم: أَنَّما عَلى‌ رَسُولِنَا الْبَلاغُ الْمُبِينُ: «تنها چيزى كه بر عهده پيامبر است ابلاغ آشكار است».