صَعُوداً: «من او را مجبور مى‌كنم از قله زندگى (كه مشقت‌بار است) بالا برود».
ولى، اين احتمال وجود دارد كه تعبير فوق، ضمن بيان مشقت‌بار بودن اين عذاب، اشاره به روز افزون بودن آن نيز باشد.
به اين ترتيب، آيات فوق، از يكسو، رابطه ايمان و تقوا را با فزونى نعمت بيان مى‌كند.
و از سوى ديگر، رابطه فزونى نعمت را با آزمون‌هاى الهى.
و از سوى سوم، رابطه اعراض از ياد خدا را با عذاب مشقت‌بار و روز افزون، و اينها حقايقى است كه در آيات ديگر قرآن نيز به آن اشاره شده است.
چنان كه در آيه ١٢٤ سوره «طه» مى‌خوانيم: وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً: «هر كس از ياد من روى گردان شود، زندگى تنگ و سختى خواهد داشت».
و در آيه ٤٠ سوره «نمل» از زبان «سليمان» مى‌خوانيم: هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ: «اين از فضل پروردگار من است مى‌خواهد مرا آزمايش كند، آيا شكر او را به جا مى‌آورم يا كفران مى‌كنم»؟
و در آيه ٢٨ سوره «انفال» آمده است: وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُم فِتْنَةٌ: «بدانيد اموال و فرزندان شما مايه امتحان شما است».
***
در آيه بعد، از زبان مؤمنان جنّ به هنگام دعوت ديگران به سوى توحيد چنين مى‌گويد: «مساجد از آن خدا است، در اين مساجد احدى را با خدا نخوانيد» «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً».
در اين كه منظور از «مساجد»، در اينجا چيست؟ تفسيرهاى گوناگونى ذكر شده: