سپس، نتيجه ايمان را در يك جمله كوتاه بيان كرده، مى‌گويند: «هر كس به پروردگارش ايمان بياورد، نه از نقصانى مى‌ترسد و نه از ظلم» «فَمَنْ يُؤْمِنْ بِرَبِّهِ فَلا يَخافُ بَخْساً وَ لا رَهَقاً».
«بَخْس» (بر وزن شخص) به معنى «نقصان از طريق ظلم و ستم» است، و «رَهَق» (بر وزن شفق)- چنان كه قبلًا هم اشاره كرده‌ايم- به معنى «پوشانيدن چيزى به زور» است.
بعضى، فرق ميان اين دو تعبير را چنين گفته‌اند: «بَخْس» اشاره به اين است كه چيزى از «حسنات» آنها كاسته نمى‌شود، و «رَهَق» اشاره به آن است كه چيزى بر «سيئات» آنها افزوده نخواهد شد.
بعضى نيز «بَخْس» را ناظر به كمبود «حسنات»، و «رَهَق» را به «تكاليف شاق» دانسته‌اند.
به هر حال، منظور اين است: مؤمنان هر كار كوچك و بزرگى را انجام دهند، اجر و پاداش آن را بى‌كم و كاست دريافت مى‌نمايند.
درست است كه عدالت پروردگار منحصر به مؤمنان نيست، ولى چون غير مؤمنان عمل صالحى ندارند، سخنى از اجر آنان به ميان نيامده.
***
و در آيه بعد، براى توضيح بيشتر پيرامون سرنوشت مؤمنان و كافران مى‌گويند: «ما از طريق هدايت قرآن مى‌دانيم گروهى از ما مسلم و گروهى ظالم و بيدادگرند» «وَ أَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُونَ وَ مِنَّا الْقاسِطُونَ». «١»

«اما آنها كه اسلام را، اختيار كنند، راه راست را برگزيده، و به سوى هدايت و