نمودند، نخست مى‌گويند: «و گروهى از انسان‌ها مانند شما گمان مى‌كردند خداوند هيچ انسانى را (بعد از موسى و مسيح) به نبوت مبعوث نمى‌كند» «وَ أَنَّهُمْ ظَنُّوا كَما ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَداً».
لذا، به انكار قرآن، و تكذيب نبوت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله برخاستند، ولى ما هنگامى كه با دقت به آيات اين كتاب آسمانى گوش فرا داديم، حقانيت آن را به روشنى درك كرديم، مبادا شما هم مانند مشركانِ انسان‌ها راه كفر پيش گيريد و به سرنوشت آنها گرفتار شويد.
اين تعبير، هشدارى است به مشركان كه بدانند وقتى جنّ، منطقش اين است و داوريش چنين، بيدار شوند و به دامن قرآن و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله چنگ زنند.
بعضى احتمال داده‌اند: جمله «أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَداً» اشاره به انكار معاد است، نه انكار بعثت پيامبران، و نيز بعضى گفته‌اند: اين آيه و آيه قبل به طور كلى از كلام خدا است، نه از مؤمنان جنّ، و به صورت جمله‌هاى معترضه در وسط سخنان آنها قرار گرفته، و مخاطب در آن مشركان عربند.
مطابق اين تفسير، مفهوم آيه چنين مى‌شود: اى مشركان عرب، جنّيان نيز مثل شما چنين پنداشتند كه خدا نيز هيچ رسولى را مبعوث نمى‌كند، اما بعد از شنيدن قرآن به اشتباه خود پى بردند، وقت آن رسيده كه شما نيز بيدار شويد.
ولى، اين تفسير بسيار بعيد به نظر مى‌رسد، بلكه ظاهر اين است: اين سخنان ادامه گفتار مؤمنان جنّ، و مخاطب در آن «كافران جنّ» مى‌باشند.
***
پس از آن، مؤمنان جنّ، به يكى از نشانه‌هاى صدق گفتار خود كه در جهان طبيعت براى همه جنّيان قابل درك است اشاره كرده، مى‌گويند: «ما آسمان‌ها را جستجو كرديم و همه را پر از نگهبانان و محافظان قوى و تيرهاى شهب يافتيم»