امام (عليه السلام) با كمال متانت وبه حكم قرآن كه (وَ إِذا قُرِءَ الْقُرانُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ)[٢] (اعراف:٢٠٤) سكوت كرد تا ابن كوّاء آيه را تمام كرد وسپس به نماز خود ادامه داد. ولى او مجدداً آيه را خواند وامام نيز سكوت كرد. ابن كوّاء چند بار اين عمل راتكرار كرد وامام (عليه السلام) با كمال صبر وحوصله سكوت را برگزيد. سرانجام امام (عليه السلام) با تلاوت آيه زير به او پاسخ گفت، به گونه اى كه آسيبى به نماز او نرسيد وهم او را ساكت ومنكوب كرد:

(فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللّهِ حَقٌّ وَ لا يَسْتَخِفَّنَّكَ الّذينَ لا يُؤْمِنُونَ). (روم:٦٠)

صبر را پيشه خود ساز وكارهاى افراد غير مؤمن تو را خشمگين نسازد.[٣]

ابن كوّاء با تلاوت آيه ياد شده، با كمال وقاحت، نخستين مؤمن پس از پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) را مشرك قلمداد مى كرد زيرا غير خدا را در مسئله حكم شريك قرار داده

[١] رجوع شود به: وسائل الشيعه، ج٥، ابواب نماز جماعت، باب ١، ص ٣٧٠.
[٢] هر موقع قرآن تلاوت شد به آن گوش فرا دهيد وآرام باشيد شايد مورد رحمت الهى قرار گيريد.
[٣] تاريخ طبرى، ج٤، ص ٥٤ وشرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج٢، ص ٢٦٩.