امام (عليه السلام) در كلام ذيل هرچند مقام ملكوتى آنان را مى ستايد ولى در سخنان ديگر خود به ولايت ورهبرى آنان تصريح كرده آنان را واليان وحاكمان امّت وجانشينان پيامبر ووارثان مناصب او (جز نبوّت) معرفى مى كند:

«وَلَهُمْ خَصائِصُ حَقِّ الْوِلايَةه وَ فِيهِمُ الْوَصِيَّةُ وَ الْوِراثَةُ».[٣]

خصايص ولايت وامام (علم واعجاز) نزد آنان است ووصيّت پيامبر در باره آنان است وآنان وارثان پيامبرند.

با روشن شدن مقام خاندان رسالت نزد على (عليه السلام)، كه خود در رأس اين خاندان قرار داشت، موقع آن است كه رفتار وموضع امام (عليه السلام)را در باره خلفا با استناد به مدارك اصيل تاريخى تشريح كنيم.

[١] نهج البلاغه عبده، خطبه ١٨٢.
[٢] همان، خطبه ٢٣٤.
[٣] همان، خطبه ٢.