پس از استقرار پايه هاى حكومت حقّه الهى امير المؤمنين (عليه السلام)، از طريق اعزام استانداران صالح وعزل افراد ناصالح، وقت آن رسيد كه امام (عليه السلام) ريشه شجره خبيثه را در سرزمين شام قطع كند وشرّ آن را از جامعه اسلامى دفع سازد. اين تصميم هنگامى قطعى شد كه جرير، استاندار همدان، وارد كوفه شد وچون از نيّت امام (عليه السلام) آگاه گرديد از او خواست كه وى حامل پيام امام باشد وچنين گفت: من با معاويه دوستى ديرينه اى دارم. او را دعوت مى كنم كه حكومت بر حق تو را به رسميت بشناسد وتا روزى كه در اطاعت خدا باشد استاندار تو در شام باقى بماند.

امام (عليه السلام) در برابر شرط اخير او سكوت كرد وچيزى نگفت، زيرا مى دانست كه جرير براى اين كار صلاحيت ندارد. مالك اشتر به نمايندگى جرير از طرف امام (عليه السلام) مخالفت كرد واو را متهم به همكارى با معاويه ساخت. ولى امام، بر خلاف نظر او، جرير را برگزيد [١] وآينده نيز درستى نظر آن حضرت را ثابت كرد. هنگامى كه امام (عليه السلام) جرير را اعزام مى كرد به او فرمود: مشاهده كردى كه ياران رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) كه همگى اهل دين و تشخيص هستند، با من همراهند... پيامبر تو را نيكو مردى يمنى توصيف كرد. تو با نامه من به سوى معاويه برو. اگر بر

[١] تاريخ طبرى، ج٣، جزء٥، ص ٢٣٥; تاريخ يعقوبى، ج٢، ص ١٨٤(طبع بيروت); كامل ابن اثير، ج٣، ص ١٤١; شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج٣، ص ٧٤.