را تصديق مى كند. پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) در دوران رسالت خود به طور مكرر وصى وجانشين خود را تعيين كرده، موضوع امامت را از قلمرو انتخاب ومراجعه به آراى عمومى بيرون برده است.

او نه تنها در اواخر عمر جانشين خود را تعيين كرد، بلكه در آغاز رسالت، كه هنوز جز صد نفر كسى به او نگرويده بود، وصى وجانشين خود را به مردم معرفى كرد.

روزى كه از طرف خداوند مأمور شد كه خويشاوندان نزديك خود را از عذاب الهى بترساندوآنان را پيش از دعوت عمومى، به پذيرش آيين توحيد بخواند در مجمعى كه چهل وپنج تن از سران بنى هاشم را در برداشت چنين گفت:

نخستين كسى از شما كه مرا يارى كند برادر ووصى وجانشين من در ميان شما خواهد بود.هنگامى كه حضرت على (عليه السلام) از آن ميان برخاست واو را به رسالت تصديق نمود، پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) رو به حاضران كرد وگفت:«اين جوان برادر ووصى وجانشين من است».

اين حديث در ميان مفسّران ومحدّثان به نام «حديث يوم الدّار» و«حديث بدء الدّعوة»اشتهار كامل دارد.

پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) نه تنها در آغاز رسالت بلكه به مناسبتهاى مختلف، در سفر وحضر، به ولايت وجانشينى حضرت على (عليه السلام) تصريح كرده است، ولى هيچ يك آنها از نظر عظمت وصراحت وقاطعيت وعموميت به پايه «حديث غدير» نمى رسد. اينك واقعه غدير را به تفصيل ذكر مى كنيم:

***