مردى شامى با على بن الحسين (عليهما السلام) ملاقات كرد وگفت خود را معرفى كن، امام (عليه السلام) فرمود:آيا در سوره بنى اسرائيل اين آيه را خوانده اى:(وَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ) ؟ مرد شامى به عنوان تصديق گفت:به سبب خويشاوندى بود كه خدا به پيامبر خود دستور داد كه حقّ آنان را بپردازد.[٢]

از ميان دانشمندان شيعه شخصيتهاى بزرگى مانند كلينى وعيّاشى وصدوق، نزول آيه را در باره خويشاوندان پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)نقل كرده وافزوده اند كه پس از نزول اين آيه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) فدك را به دختر خود فاطمه (عليها السلام) بخشيد.

در اين مورد متتبّعِ عاليقدر شيعه، مرحوم سيّد هاشم بحرينى، يازده حديث با اسناد قابل ملاحظه از پيشوايانى مانند امير مؤمنان وحضرت سجّاد وحضرت صادق وامام كاظم وامام رضا (عليهم السلام) نقل كرده است.[٣]

بارى، در اينكه اين آيه در حقّ خاندان رسالت نازل شده است تقريباً اتّفاق نظر وجود دارد. امّا اين مطلب را كه پس از نزول آيه، پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) فدك را به دختر خود زهرا (عليها السلام) بخشيد محدّثان شيعه وگروهى از بزرگان اهل تسنن نقل كرده اند.

شناسايى طرفين نزاع وآگاهى از مقام وموقعيت آنان، همچنين آشنايى با شهود پرونده، اهميت بسزايى در تشخيص حقيقت دارد.

در اين پرونده شاكى ومدّعى دخت گرامى پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) حضرت زهرا (عليها السلام) است كه مقام وموقعيت وطهارت وعصمت او بر همه معلوم مى باشد. طرف شكايت، رئيس حزب حاكم وخليفه وقت ابوبكر است كه پس از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) زمام قدرت را به دست گرفت وگروهى از ترس وگروهى به طمع گِرد او بودند.

[١] وفاء الوفا، ج٢، ص ١٦٠.
[٢] تفسير برهان، ج٢، ص ٤١٩; داستان ذيل دارد.
[٣] تفسير برهان، ج٢، ص ٤١٩; داستان ذيل دارد.