فلسفه اين ارزيابى روشن است.زيرا اگر اين فداكارى واقع نمى شد آيين شرك سراسر جهان را فرا مى گرفت وديگر مشعلى باقى نمى ماند كه ثقلين دور آن گرد آيند ودر پرتو فروغ آن به عبادت وپرستش خدا بپردازند.

اينجاست كه بايد گفت امام (عليه السلام) با فداكارى بى نظير خود مسلمانان جهان وپيروان آيين توحيد را قرين منّت خود قرار داده است وبه سخن ديگر، اسلام وايمان در طىّ قرون واعصار گذشته مرهون فداكارى امام (عليه السلام) بوده است.

بارى، علاوه بر فداكارى، جوانمردى حضرت على (عليه السلام) به حدّى بود كه پس از كشتن عمرو به زره پرقيمت او دست نزد ونعش ولباس او را به همان حال در ميدان ترك كرد. با اينكه عمرو او را در اين كار سرزنش كرد ولى حضرت على (عليه السلام) به سرزنش او اعتنا نكرد. از اين رو، هنگامى كه خواهر عمرو بر بالين برادر آمد چنين گفت:هرگز براى تو اشك نمى ريزم زيرا به دست فرد كريمى كشته شدى[١] كه به جامه هاى گرانبها وسلاح جنگى تو دست نزده است.

***

[١] مستدرك حاكم، ج٣، ص ٣٢ وبحار الأنوار، ج٢٠، ص ٣٣.