ضرر را بايد آن كس متحمل شود كه مقصّر است وبه وظيفه خود در اداره حيوان عمل نكرده است. اگر صاحب حيوان به اندازه كافى در صيانت حيوان خود كوشيده وآن را در نقطه محفوظى نگاه داشته است ولى صاحب گاو به وظيفه خويش عمل نكرده وآن را رها ساخته، در اين صورت صاحب گاو مقصّر است وبايد غرامت حيوان او را بپردازد واگر جريان بر خلاف اين است بر او ضمانى نيست.

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) از شنيدن اين داورى مبتكرانه وهمراه با ارائه يك طرح كلى، دست به آسمان بلند كرد وگفت:«اَلْحَمْدُللّهِ الّذِي جَعَلَ فِي أُمَّتي مَنْ يَقْضِي بِقَضاءِ النَّبِيينَ». يعنى: سپاس خدا را كه در خاندان من كسانى را قرار داده است كه داورى آنان مانند داورى پيامبران است.[١]

البته قضاوت امير المؤمنين (عليه السلام) در زمان رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) منحصر به اين دو مورد نيست وآن حضرت قضاوتهاى شگفت انگيز متعددى در حيات پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) داشته است كه در متون تاريخى وروايى مندرج است.[٢]

***

[١] صواعق محرقه، ص ٧٥; مناقب ابن شهر آشوب، ج١، ص ٤٨٨.
[٢] مرحوم مجلسى در بحار الأنوار بخشى از اين داوريها را آورده است. به بحار الأنوار، ج٤، صص٢٤٠ـ ٢١٩(چاپ جديد) مراجعه فرماييد.