٣ـ از هر دو نفر به بزرگترين پيمانى كه خدا از بنده خود گرفته است ميثاق گرفته شد كه كتاب خدا را پيشواى خود قرار دهند وآنجا كه داورى آن را يافتند از آن فراتر نروند وآنجا كه داورى آن را نيافتند به سنّت وسيره پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) مراجعه كنند. به اختلاف دامن نزنند واز هوا وهوس پيروى نكنند ودر كارهاى مشتبه وارد نشوند.

٤ـ عبد اللّه بن قيس وعمروعاص هر كدام از پيشواى خود پيمان الهى گرفتند كه به داورى هر دو، كه بر اساس كتاب وسنّت پيامبر انجام گيرد، راضى شوند ونبايد آن را بشكنند وغير آن را برگزينند، وجان ومال وناموس آنان در حكومت هر دو نفر، تاهنگامى كه از حق فراتر نروند، محترم است.

٥ـ هرگاه يكى از دو داور پيش از انجام وظيفه درگذرد، امامِ آن گروه داور عادلى را به جاى او بر مى گزيند، به همان شرايطى كه داور پيشين را برگزيده بود. واگر يكى از پيشوايان نيزپيش از انجام داورى درگذرد، پيروان او مى توانند فردى را به جاى او برگزينند.

٦ـ از هر دو داور پيمان گرفته شد كه از سعى وكوشش فروگذار نباشندوداورى ناروا نكنند.واگر بر تعهّد خود عمل نكردند، امّت از داورى هر دو بيزارى جويد ودر برابر آنان تعهّدى ندارد. عمل به اين قراداد بر اميران وداوران وامّت، لازم وواجب شمرده شد واز اين به بعد، تا مدّت انقضاى اين پيمان، جان ومال واعراض مردم در امن وامان است.بايد سلاح بر زمين نهاده شود وراهها امن گردد ودر اين مورد بين حاضر در اين واقعه وغايب از آن تفاوتى نيست.

٧ـ بر هر دو داور است كه در نقطه اى ميان عراق وشام فرود آيند ودرآنجا جز كسانى كه مورد علاقه آنان است حاضر نشوند.وآنان تا آخر ماه مبارك رمضان مهلت دارند كه امر داور را به پايان برسانند واگر خواستند مى توانند زودتر ازا ن موعد داورى كنند، همچنان كه مى توانند امر داورى را تا انقضاى موسم حج عقب بيندازند.