شكى نيست كه خانه حضرت فاطمه (عليها السلام) از جمله بيوت محترم ورفيعى است كه در آنجا زهرا وفرزندان وى خدا را تقديس مى كردند. نمى توان گفت كه خانه عايشه يا حفصه خانه پيامبر است، امّا خانه دخت والامقام وى، كه گراميترينِ زنان جهان است، يقيناً خانه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) است.

اكنون ببينيم مأموران دستگاه خلافت احترام خانه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) را تا چه حد رعايت كردند. بررسى حوادث روزهاى نخست خلافت ثابت مى كند كه مأموران دستگاه خلافت همه اين آيات را زير پا نهاده، شئون خانه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) را اصلاً رعايت نكردند. بسيارى از تاريخنويسان اهل تسنن حادثه حمله به خانه وحى را به طور مبهم وبرخى از آنان تا حدى روشن نوشته اند.

طبرى كه نسبت به خلفا تعصّب خاصى دارد فقط مى نويسد كه عمر با جمعيتى در برابر خانه زهرا (عليها السلام) آمد وگفت:

به خدا قسم، اين خانه را مى سوزانم يا اينكه متحصنان، براى بيعت، خانه را ترك گويند.[١]

ولى ابن قتيبه دينورى پرده را بالاتر زده، مى گويد كه خليفه نه تنها اين جمله را گفت، بلكه دستور داد در اطراف خانه هيزم جمع كنند وافزود:

به خدايى كه جان عمر در دست اوست، يا بايد خانه را ترك كنيد يا اينكه آن را آتش زده ومى سوزانم.

وقتى به او گفته شد كه دخت گرامى پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)،حضرت فاطمه، در خانه

[١] تاريخ طبرى، ج٣، ص ٢٠٢، چاپ دايرة المعارف. عبارت طبرى چنين است:
أَتى عُمَر بْنُ خَطّاب مَنْزِلَ عَليّ فَقالَ: لأَحْرِقَنَّ عَلَيْكُمْ أَوْ لَتَخْرُجُنَّ إِلَى البَيْعَةِ.
ابن ابى الحديد در شرح خود (ج٢، ص ٥٦) اين جمله را از كتاب سقيفه جوهرى نيز نقل كرده است.