اين سخنان حماسى وشور آفرين امام (عليه السلام) دلهاى مرده عراقيان را آنچنان زنده ساخت كه در اندك زمانى قريب چهل هزار نفر براى جهاد در راه خدا وجنگ با دشمن در ميدان صفّين آماده شدند. امام (عليه السلام) براى فرزند خود حسين (عليه السلام) وقيس بن سعد وابو ايّوب انصارى پرچمهايى بست وهر يك را در رأس ده هزار نفر آماده حركت كرد وبراى افراد ديگر نيز پرچمهايى بست وهر يك را در رأس گروهى آماده حركت نمود، امّا افسوس كه هنوز هفته به سر نيامده بود كه با شمشير عبدالرّحمان بن ملجم از پاى در آمد.

چون خبر قتل امام (عليه السلام) به سپاهيانى كه در بيرون كوفه بودند رسيد همه آنان به كوفه بازگشتند وهمگان به صورت گوسفندانى در آمدند كه چوپان خود را از دست داده باشند كه گرگان به سرعت آنان را مى ربايند.

اكنون هنگام آن رسيده است كه آخرين برگ از زندگى امام على (عليه السلام) ، يعنى نحوه شهادت آن حضرت را ورق بزنيم.

[١] نهج البلاغه، خطبه ١٧٧، طبع عبده.