على بن ابى طالب است وسوّمين شخص همسر محمّد است. واو مدّعى است كه آيين وى از جانب خداوند بر او نازل شده است واكنون در زير آسمانِ خدا كسى جز اين سه از اين دين پيروى نمى كند.[١]

در اينجا ممكن است پرسيده شود كه:اگر حضرت على (عليه السلام) نخستين كسى بود كه پس از بعثت پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم)به او ايمان آورد، در اين صورت وضع حضرت على پيش از بعثت چگونه بوده است؟

پاسخ اين سؤال، با توجه به نكته اى كه در آغاز بحث بيان شد، روشن است وآن اينكه مقصود از ايمان در اينجا همان ابراز ايمان ديرينه اى است كه پيش از بعثت جان حضرت على (عليه السلام) از آن لبريز بوده ولحظه اى از آن جدا نمى شده است.زيرا بر اثر مراقبتهاى ممتد و مستمر پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) از حضرت على (عليه السلام)ريشه هاى ايمان به خداى يگانه در اعماق روح وروان او جاى گرفته، وجود او سراپا ايمان واخلاص بود.

از آنجا كه پيامبر تا آن روز به مقام رسالت نرسيده بود، لازم بود حضرت على (عليه السلام) پس از ارتقاى رسول خدا به اين مقام، پيوند خود را با رسول خدا استوارتر سازد وايمان ديرينه خود را به ضميمه پذيرش رسالت وى ابراز واظهار نمايد.

در قرآن مجيد ايمان واسلام به معنى اظهار عقيده ديرينه بسيار بكار رفته است.مثلاً آنجا كه خداوند به ابراهيم دستور مى دهد كه اسلام بياورد او نيز مى گويد:«براى پروردگار جهانيان تسليم هستم».[٢]

در قرآن كريم از قول پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) در باره خود چنين آمده است:

(وَ أُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِينَ).(مؤمن:٦٦)

«به من امر شده است كه در برابر پروردگار جهانيان تسليم گردم».

[١] تاريخ طبرى، ج٢، ص ٢١٢; كامل ابن أثير، ج٢، ص ٢٢; استيعاب، ج٣، ص ٣٣٠ و....
[٢] بقره:١٣١.