فروغ ولايت - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨١
امام (عليه السلام) معرفت وشناسايى اهل بيت نبوّت را در كنار معرفت خدا وپيامبر او مى داند:
«فَإِنَّهُ مَنْ ماتَ مِنْكُمْ عَلى فِراشِهِ وَ هُوَ عَلى مَعْرِفَةِ حَقِّ رَبِّهِ وَ حَقِّ رَسُولِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ ماتَ شَهِيداً».[١]
هركس از شما در بستر خود بميرد، در حالى كه به حقّ پروردگار خود وحقّ پيامبر او وخاندان رسالتش آشنايى داشته باشد، شهيد از دنيا رفته است.
اين بخش از سخنان امام (عليه السلام) كه شناسايى حقّ خاندان رسالت را در كنار شناسايى حقّ خدا ورسول او قرار مى دهد روشنگر مضمون حديثى است كه محدّثان اسلامى از پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) نقل كرده اند كه:
«مَنْ ماتَ وَلَمْ يَعْرِفْ إِمامَ زَمانِهِ فَقَدْ ماتَ مِيْتَةَ الْجاهِلِيَّةِ».
هركس بميرد وامام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهليّت از دنيا ديده پوشيده است.
امام (عليه السلام) در يكى ديگر از سخنان خود به ادامه فيض الهى در هر عصر وزمانى اشاره مى نمايد ومى فرمايد:
«أَلا إِنَّ مَثَلَ آلِ مُحَمَّد(صلى الله عليه وآله وسلم) كَمَثَلِ نُجُومِ السَّماءِ إِذا خَوى نَجْمٌ طَلَعَ نَجْمٌ».[٢]
مَثَل خاندان رسالت به سان ستارگان آسمان است كه اگر يكى غروب كند ديگرى طلوع خواهد كرد.
امام (عليه السلام) در بيان وتوصيف خصوصيات خاندان رسالت بيش از اينها سخن گفته است كه مجال ذكر همه آنها نيست.[٣] از باب نمونه، به چند مورد ديگر اشاره مى شود. حضرت در باره نامهاى آنان چنين مى فرمايد:
[١] نهج البلاغه عبده، خطبه ١٨٥.
[٢] همان، خطبه ٩٦.
[٣] ر.ك. نهج البلاغه فيض، خطبه هاى ٩٣، ٩٦، ١٠٨، ١١٩، ١٤٧، ١٥٣، ١٦٠، ٢٢٤ ونامه ١٧ وكلمه ١٠١.