«براى بهشت درى است كه به آن درب مجاهدين مى‌گويند و مجاهدان راه خدا از آن در مى‌گذرند. در آن هنگام كه اين گذرگاه باز مى‌شود، دسته‌هاى مجاهدان راه خدا، سلاح به دوش از مقابل همه انسانهاى حشر شده مى‌گذرند، در حالى كه فرشتگان به آنها تهنيت مى‌گويند». [١]

جهاد مظهر تقوى و بهترين راه پروا از خدا و بازدارنده‌ترين پوششها در برابر كليه انحرافها، فسادها و گمراهيها و گناهان است. زيرا اكثر لغزشها به علت تمايلات و كششهاى مختلفى است كه انسان را به مواضع انحراف و گناه مى‌كشاند.

وقتى مؤمنى به آن درجه از گذشت و ايثار در راه خدا رسيد كه جان و مال و همه امكاناتش را در راه خدا بسيج و عرضه نمود و باكى از فقدان چيزى جز دين و رضاى خود نداشت، اكثر تمايلات غير خدايى در وجودش مى‌خشكد و جذبه‌هاى الهى جاى كشش هواهاى نفسانى را مى‌گيرد.

٢.

معمولاً انسان در دفاع از جانش در معركه‌هاى جنگ از دو وسيله دفاعى به نام زره و سپر استفاده مى‌كند. تشبيه جهاد به آن دو، گوياى اين حقيقت است كه براى جامعه اسلامى زره و سپرى مقاومتر و محافظت كننده‌تر از جهاد نيست. زيرا جامعه آماده به جهاد با تمام تلاش كليه وسايل دفاعى ممكن را تهيه مى‌كند و خود حالت جهاد كه آماده باش كامل است، دشمن را از هر نوع توطئه و حمله باز مى‌دارد.

٣.

همان طورى كه وقتى جامعه اسلامى به راه جهاد افتاد، از امتيازى چون دستيابى به گذرگاه سعادت، بهشت، تقوى و قدرت دفاعى برخوردار مى‌شود و از حالت بازدارندگى و سازندگى بهره‌مند مى‌گردد، هرگاه جهاد را كنار گذاشت و از آن اعراض نمود، بايد پى‌آمدهايى را تحمل كند كه نه اجتناب ناپذير است و نه تحملش امكان‌پذير. آن پى‌آمدها عبارتند از:

الف -

جامعه پوشش و جوى ذلت بار به خود مى‌گيرد كه شرايط رشد را از دست مى‌دهد.

ب -

توطئه‌ها و گرفتاريها و انواع بليه‌ها بر اثر باز بودن دست دشمن دامنگير

[١] . منهاج البراعة، ج ٣ ص ٣٩٥.