لكن از سوى ديگر اگر مردم يك سرزمين كه به‌طور خودجوش و يا به دنبال بسيج عمومى رهبران خود سلاح به‌دست گرفته و به مقاومت مسلحانه بپردازند و در مقابل تهاجم نظامى دشمن دست به دفاع مسلحانه بزنند تا متجاوز را از سرزمين خود بيرون كنند مى‌توانند مشمول مقررات حمايتى قرار گيرند.

در نصوص اسلامى براى حمايت از اين نوع قيامهاى مردمى تأكيدهاى فراوان ديده مى‌شود.

[١] ٨. استفاده از نيروهاى بيگانه

بهره‌گيرى از توان رزمى نيروهاى بيگانه در جهاد چه به صورت رزمنده داوطلب و يا كارشناس و مستشار نظامى مزدور، فى حد ذاته ممنوعيتى ندارد و اطلاق آيه (وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اِسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ‌)١ شامل چنين مواردى نيز مى‌گردد. لكن مواردى از اين حكم كلى مستثنى گرديده كه به برخى از آنها اشاره مى‌شود:

١. استفاده از نيروهاى بيگانه (كافران) به صورت ركون و متكى شده به دشمنى بهنگام جهاد با دشمن ديگر كه در آيات متعدد از آن نهى شده است: (وَ لاٰ تَرْكَنُوا إِلَى اَلَّذِينَ ظَلَمُوا). [٢]

٢. بهره‌گيرى از توان رزمى بيگانه (كافران) موجب تولى و وابستگى فكرى و عاطفى گردد كه در قرآن از آن نهى به عمل آمده است.

«و من يتولهم فهو منهم».

[٣] . مشاركت كافران در جهاد، موجب سلطه آنان نسبت به امور مسلمين گردد كه آياتى چون (وَ لَنْ يَجْعَلَ الله لِلْكٰافِرِينَ عَلَى اَلْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً) ٣از آن منع نموده است.

٤. حضور نيروهاى بيگانه در جبهه موجب نقض مقررات اسلامى جهاد گرديده و آداب جهاد توسط آنان رعايت نشود.

٥. استفاده از نيروهاى بيگانه موجب وهن جبهه‌هاى جهاد و يا وهن مسلمانان شده و به اعتبار و حيثيت دولت اسلامى لطمه وارد آورده و عزت اسلام و مسلمانان را لكه‌دار سازد.

٦. نفوذ نيروهاى بيگانه موجب آزار مسلمانان گردد، اصولا وجود رژيم حقوقى «مؤلفة قلوبهم» در نظام مالى زكوة خود نشانگر آزادى عمل دولت اسلامى در استفاده از نيروهاى

[١] . انفال، آيه ٦٠.

[٢] . هود، آيه ١١٣.

[٣] . نساء، آيه ١٤١.