(أَ لاٰ تُقٰاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمٰانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْرٰاجِ اَلرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَالله أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌)١.

«آيا با گروهى كه پيمانشان را شكسته‌اند نمى‌جنگيد؟ همانهايى هستند كه بر خلاف تعهدى كه كرده بودند به اخراج پيامبر همت گماردند. اين آنهايند كه جنگ را آغاز كرده‌اند. آيا از آنها مى‌ترسيد؟ خدا شايسته‌تر است كه از سزايى كه مى‌دهد بترسيد، اگر شما مؤمن هستيد».

٥. سران و سردمداران تجاوز به حريم آزادى تفكر انسانى و همكاران شيطان را به جنگ فرامى‌خواند.

(فَقٰاتِلُوا أَوْلِيٰاءَ اَلشَّيْطٰانِ إِنَّ كَيْدَ اَلشَّيْطٰانِ كٰانَ ضَعِيفاً). [٢]

«پس با دوستان شيطان نبرد كنيد كه مكر شيطان ضعيف است».

٦. پيشوايان كفر و استكبار، قدرتهاى سلطه جو و ابرقدرتها كه جز به ظلم و فساد و منافع خود نمى‌انديشند و به هيچ پيمانى و تعهدى احترام نمى‌گذارند و بدان پايبند نيستند را به مبارزه مى‌طلبد:

(فَقٰاتِلُوا أَئِمَّةَ اَلْكُفْرِ إِنَّهُمْ لاٰ أَيْمٰانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ‌). [٣]

«و با پيشوايان و رهبران كفر مبارزه كنيد. زيرا كه ديگر پيمانى براى آنها نيست، كه آنها از اعمالشان دست بردارند».

قرآن در پيكار، ابراز خوشبختى مى‌كند كه هرگاه نيروهاى مؤمن، صادقانه بر عليه اينان به جنگ تدافعى دست بزنند، آنها را مجبور خواهند كرد كه از سلطه جويى و خودكامگى و زيرپا گذاشتن تعهدهاى خود و پايمال كردن حقوق انسانها و سوء استفاده از نيروها و امكانات مردمى در مسير اهداف شوم خود دست بردارند.

٧. مدعيان پيروى از كتابهاى آسمانى (يهوديان، مسيحيان، زردشتيان) كه نه حاضر به

[١] . توبه، آيه ١٣.

[٢] . نساء، آيه ٧٦.

[٣] . توبه، آيه ١٢.