استفاده از نيروهاى غير مسلمان در مراحل مختلف جهاد اعم از تبليغات، برنامه‌ريزى، پشتيبانى، مديريت طرح و عمليات، فرماندهى و عمليات رزمى از مسائل حائز اهميتى است كه به دو صورت قابل بحث مى‌باشد.

الف -

نيروهايى كه دولتها و ملتهاى هم‌پيمان با مسلمانان در عمليات مشترك دفاعى به جبهه جهاد اعزام مى‌كنند و در مراحل مختلف با ارتش اسلام همكارى مى‌نمايند.

ب -

رزمندگان غير مسلمانى كه به صورت مزدور در نيروهاى مسلح اسلام در قسمتهاى مختلف يارى مى‌دهند.

با توجه به شمول آيه: (وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اِسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ‌)١ مى‌توان گفت هر نوع امكان افزايش توان رزمى مسلمانان در جهاد امرى مطلوب و مورد تأكيد آيه مذكور مى‌باشد.

لكن اين اصل را نمى‌توان به عنوان يك قاعده كلى در نظام دفاعى و جهادى اسلام پذيرفت كه هر نيرو و هر وسيله‌اى كه موجب تقويت بنيه دفاعى گردد از نظر اسلام مجاز مى‌باشد. زيرا در بسيارى از موارد اين قاعده نقض شده است مانند موارد ممنوعه از نظر ابزار و شيوه‌ها و عليرغم تقويت بنيه دفاعى ممنوع تلقى شده است.

از اين رو بسيارى از فقها در چندين مورد استفاده از نيروهاى غير مسلمان را غير مجاز شمرده‌اند:

١. در مواردى كه به كارگيرى نيروهاى غير مسلمان به سلطه آنان و حاكميت و فرمانروايى و يا فرماندهى آنان نسبت به رزمندگان اسلام مى‌گردد كه بر اساس قاعده نفى سبيل مردود و غير مجاز محسوب مى‌شود. [٢] (لَنْ يَجْعَلَ الله لِلْكٰافِرِينَ عَلَى اَلْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً).

٢. نيروهاى غير مسلمان كه مورد اطمينان نيستند و احتمال همكارى با دشمن و خرابكارى و يا هر نوع خيانتى از آنان مى‌رود به اجماع [٣] فقهاى شيعه قابل استمداد نيستند.

٣. در مواردى كه كمكهاى نظامى بيگانگان (غير مسلمان) در حد تمام، علت پيروزى

[١] . انفال، آيه ٦٠.

[٢] . نساء، آيه ١٤١.

[٣] . جواهر الكلام، ج ٢١ ص ١٦٤.