فرماندهان بايد از ميان كسانى كه اهل نظر، مدير، مدبر، آشنا به دشمن، تيزبينى و داراى مهارت در امور جنگ مى‌باشند انتخاب شوند. فرماندهان بايد امانتدار و نسبت به مسلمانان مهربان و دلسوز باشند. [١]

نيروهاى شركت كننده در جهاد بايد براى هر نوع عمليات و اقدامات خود از فرماندهى اجازه لازم را احراز نمايند. [٢]

امامت در جهاد نياز به عدالت ندارد با هر امامى چه عادل و چه فاجر مى‌توان جهاد نمود، هر چند كه مرتكب مناهى چون مى‌خوارگى، خيانت و اختلاس باشد.٣

تنها مشكل از نظر فقه حنبلى، آن است كه اگر امام مورد وثوق نباشد و بخواهد در اثناى جهاد عقب‌نشينى و يا فرار نمايد، چگونه مى‌توان به امر وى جهاد نمود. [٤]

تخلف از جهاد و ترك جبهه با اجازه فرمانده جزء، جايز نيست، بايد از فرمانده كل كسب اجازه نمود. [٥]

هنگامى كه مسلمانان با حملات دشمن غافلگير مى‌شوند، براى جهاد نيازى به كسب اجازه از فرماندهى نيست و همچنين در موارد ضرورى كه كسب اجازه امكان‌پذير نمى‌باشد. [٦]

هرگاه اعلان نماز و بسيج براى جهاد همزمان صورت بگيرد اگر دشمن در دوردست باشد، ابتدا بايد نماز اقامه شود و سپس حركت براى جهاد انجام گيرد.

لكن اگر دشمن نزديك و يا حركت فورى باشد، نماز را در حال حركت بر روى مركب برگزار مى‌نماييد. [٧]

بايد از حضور كسانى كه موجب ضعف و شكست مسلمانان در جهاد مى‌شوند در جبهه ممانعت به عمل آيد مانند: كسانى كه كار را قبل از به پايان رساندن رها مى‌كنند (مخذل)، روحيه سپاهيان را تضعيف مى‌نمايند (مرجف)، جاسوسان، مفسران، اگر اينان در جهاد

[١] . همان، ص ١٦٦.

[٢] . همان، ص ١٧٦ و الجهاد و السير من فتح‌البارى، ص ١٨٣.

[٣] . همان، ص ١٦٥ و الجهاد و السير من فتح‌البارى، ص ٨٨.

[٤] . همان.

[٥] . همان، ص ١٧٧.

[٦] . همان، ص ١٧٤.

[٧] . همان، ص ١٧٤.