١. براى انسان متعهد، عامل تعيين كننده موضع و رفتار، تعهدات و مسؤوليتهاى مكتبى اوست. در اين رابطه مسأله عاطفه و خويشاوندى و ديگر روابط، كوچكترين نقشى نمى‌تواند داشته باشد.

وقتى در برابر فرد يا گروهى، وظيفه اسلامى، ابراز سلم، صلح و برادرى است، بايد حتى نسبت به مغبوضترينشان نيز مضايقه نكرد. و نيز هنگامى كه خط مشى مكتبى در برابر فرد يا گروه، مبارزه است نبايد در انجام اين وظيفه پدر و فرزند را نيز، اگر از آن گروه باشند، معاف داشت.

٢. براى مؤمن مجاهد، اوج موفقيت و دلگرمى بيشتر و پيشرفت در مراحل ايمان و احساس تسليم بيشتر در برابر خدا وقتى است كه وظيفه سنگين‌تر و تلخ‌ترى را انجام داده باشد. همچون سلاح كشيدن به روى پدر يا فرزند كافر.

٣. مبارزات همواره لحظات شيرين و تلخى را همراه دارد. گاه به نفع جبهه حق و گاه به سود باطل، نوسان پيدا مى‌كند. هيچ‌گاه موفقيت و پيروزى باطل و شكست موقت حق نبايد نقش منفى و يأس آورى پيدا كند و يا ترديدى براى آنها كه در جبهه حق مبارزه مى‌كنند ايجاد نمايد.

٤. امام (ع) در فرازى از اين سخن، به اين سؤال كه خدا چرا و چگونه جبهه حق را يارى مى‌دهد، پاسخ مى‌گويد كه خدا وقتى استقامت و صداقت رزمندگان در جبهه حق را در روبرو شدن با سخت‌ترين رويدادها و درگيريها آزمايش نمود و آنها را شايسته رسيدن به پيروزى ديد، نصرتش را بر آنها نازل مى‌كند و دشمنانشان را به خوارى و شكست وا مى‌دارد.

٥. اينكه اسلام روى پاى خود ايستاد و راهها به رويش هموار گشت و راهى به دلها پيدا نمود و در سرزمينهايى فرود آمد، تنها با دعوت و بر اساس منطق گوياى اسلام نبود كه چنين موفقيتى به‌دست آورد، زيرا دشمنان خطرناكى كه سد راه اسلام شده بودند و كافران متحد و متشكلى كه مانع رسيدن پيام اسلام به گوش توده‌ها مى‌شدند و بالاخره توطئه‌گرانى كه هر روز آتشى بر عليه اسلام و مسلمانان روشن مى‌كردند، هرگز با منطق و دليل سر به راه نشدند.