بى‌شك از ميان هر ملتى گروهى از اين صالحان و پيشگامان ايثارگر وجود دارند كه در يك تشكل جهانى مسئوليت پاسدارى از حقوق عادلانه بين الملل را بر عهده بگيرند. عهده دارى اين مسئوليت اختصاص به هيچ ملت و گروه و شخصى ندارد، همه مى‌توانند در اين مسابقه بزرگ عدالت طلبى و مبارزه وسيع صلح‌جوئى شركت كنند [١] .

در اين رابطه اسلام تأكيد بر آن دارد كه امت اسلامى نمونه باشند [٢] و اين رسالت بزرگ را بر عهده بگيرند و پرچمدار صلح و پاسدار عدالت در سطح جهانى باشند و در اين راستا از ابزار منطق و علم [٣] و سلاح [٤] سود جويند، نه به خاطر حكومت بر مردم جهان و تحميل قدرت بر ديگران، بلكه براى پيشگامى در ايثار به منظور احياى اصول انسانى و اجراى حق و عدالت در جهان.

اسلام اين وظيفه را متوجه همه انسانها نموده و رسالت آن را بر عهده همه وجدانهاى بيدار قرار داده است. ترديدى نيست كه هيچ نهاد و قدرت سياسى توان چنين ضمانت اجرائى را نمى‌تواند داشته باشد.

پيامبر اسلام (ص) در عصر خود يك تنه با عده معدودى رسالت برقرارى نظم و عدالت و استقرار نظام معقول مبتنى بر ارزشها را بر عهده گرفت، درحالى‌كه در برابر جهان معاصر خود، بر حسب ظاهر، نيروى ناچيزى پيش نبود. پيامبر (ص) در اجراى اين تعهد بزرگ هرگز به صورت يك فرمانرواى فاتح عمل نكرد و كسى را به اطاعت خويش فرا نخواند، بلكه جهان را به پيروى از قانون خدا و اطاعت از حاكميت الهى فرا خواند و از آنها خواست كه نه براى او بلكه به خاطر خدا و بر پايه قانون خدا حركت و تلاش كنند [٥] .

[١] (يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا اُدْخُلُوا فِي اَلسِّلْمِ كَافَّةً) (بقره: ٢٠٨)

[٢] (وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنٰاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَدٰاءَ عَلَى اَلنّٰاسِ) (بقره: ١٤٣).

[٣] (اُدْعُ إِلىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ اَلْمَوْعِظَةِ اَلْحَسَنَةِ وَ جٰادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ) (نحل: ١٢٥).

[٤] (وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اِسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِبٰاطِ اَلْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ الله وَ عَدُوَّكُمْ) (انفال: ٦٠).

[٥] (أَنْ تَقُومُوا لِلّٰهِ مَثْنىٰ وَ فُرٰادىٰ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا) (سبا: ٤٦) براى خدا بپاخيزيد جمعى و انفرادى.