فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤٢٧ - ديدگاه اسلام در زمين&#١٧٢٨ تهديد و ارعاب

توليد سلاحهاى مخوف هسته‌اى، استراتژيهاى جنون‌آميزى چون جنگ ستارگان، پيمانهاى نظامى، ايجاد رژيمهاى سركوبگر و وابسته، تبليغات سازمان يافته و مهاجم، خبرگزاريهاى هدف دارى كه واقعيتها را تحريف، و ملتها را از خود بيگانه و در جوى از دنياى خيالى و پوچ و وحشت به سوى اهداف از پيش تعيين شده در جهت منافع ابرقدرتها سوق مى‌دهد، تهاجم فرهنگى كه شخصيت انسانى را در ملتها متلاشى مى‌سازد، شيوه‌هاى وحشت‌انگيز اقتصادى، فشار زور و تزوير ديپلماسى، و بالاخره در قالب حملات تجاوزكارانه و آشكار نظامى، و صدها نوع ديگر كه امروز به طور رسمى و غير رسمى، آشكار و پوشيده، مستقيم و غير مستقيم توسط ابرقدرتها در سراسر جهان اعمال مى‌گردد.

مهمترين عنصر در تعريف تهديد و ارعاب (تروريزم) همان سلب امنيت است كه آن را تا سرحد بزرگترين جنايت بر بشريت خطرناك مى‌سازد.

نكته ديگر، مقاصد غير انسانى و ضد بشرى است كه معمولاً عاملين تهديد و ارعاب را به انجام جناياتى بر عليه بشريت وامى‌دارد.

در برخى از موارد عمليات تهديد و ارعاب با پوششهاى انسان دوستانه دفاع از حقوق ملى و دهها بهانه واهى ديگر انجام مى‌گيرد كه اقدام كنندگان عليه امنيت معمولاً براى توجيه جنايات خود به آن پوششها متوسل مى‌شوند، كه هدف و عمل آنها هرگز مورد قبول وجدان بشرى و خواسته‌هاى عموم نيست [١] .

ديدگاه اسلام در زمينه تهديد و ارعاب

در گذشته گفتيم كه اسلام با تحريم تهديد و ارعاب، زمينه تضمين امنيت را فراهم آورده است و حتى به مظلوم اجازه داده است كه اگر راهى براى احقاق حق خود نيابد از خشونت استفاده كند.

از ديدگاه اسلام خشونت‌آميز بودن عمل، معيار تهديد ممنوع و ارعاب نامشروع نيست، زيرا ممكن است اعمال خشونت‌آميز جنبه مجازات و تنبيه و يا دادخواهى

[١] . رجوع شود به مقاله «حول تعريف الارهاب» به قلم شيخ محمد على تسخيرى در مجله التوحيد، سال پنجم، شماره ٢٩.