فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٢٠ - ١٠ دار الهجره

شده است كه حديث زير نمونه‌اى از آن است:

امام باقر (ع) فرمود: حضرت مهدى (ع) در دوره ظهور، رفتارش مطابق با سيره سياسى پيامبر (ص) خواهد بود. پرسيده شد: سيره پيامبر (ص) چگونه بوده است‌؟

فرمود: تمامى آثار جاهليت را از ميان برد و به مردم عدالت را عرضه كرد، حضرت قائم (ع) نيز چنين خواهد كرد و هرچه در دوران هدنه در دسترس مردم بوده خط بطلان خواهد كشيد و همه را به عدالت وادار خواهد كرد [١] .

١٠. دار الهجره

در سيره پيامبر اكرم (ص) و رفتار سياسى آن حضرت به طور مكرر نقل شده كه پيامبر (ص) هرگاه گروهى را براى مأموريت، به ويژه مأموريتهاى نظامى مى‌فرستاد، به آنها توصيه مى‌نمود كه: به هنگام رودررواى با دشمن آنها را به سه امر دعوت كنيد و هر كدام را كه از شما پذيرفتند بدان رضايت دهيد و با آنها كارى نداشته باشيد. ابتدا آنان را به اسلام دعوت كنيد هرگاه پذيرفتند از آنها قبول كنيد و از هرگونه گزند نسبت به آنان خوددارى كنيد. سپس به آنها (كه اسلام را پذيرفته‌اند) پيشنهاد كنيد كه از «دارشان» به «دار المهاجرين» هجرت نمايند، و بدانند كه در اين صورت از همه مزاياى مهاجرين برخوردار خواهند بود و اگر در دارشان (دار الكفر) باقى ماندند، مانند باديه‌نشينهاى مسلمان بايد احكام اسلام را اجرا نمايند ولى در غنائم سهمى نخواهند داشت مگر آنكه با مجاهدين اسلام همرزم شوند [٢] .

مفهوم اين گفتار آن است كه مسلمان بايد به دار الهجره و يا دار المهاجرين انتقال پيدا كند و ماندن وى در دار الكفر ممنوع بوده و موجب محروميت از مزاياى تابعيت دار الاسلام مى‌باشد.

قرآن نيز در اين مورد تأكيد دارد كه مستضعفان بايد از طريق مهاجرت امكان انجام وظائف و تعهدات اسلامى خود را بازيابند و در غير اين صورت مسئول مى‌باشند:

[١] رجوع شود به وسائل الشيعة، كتاب جهاد، باب ٢٥

[٢] رجوع شود به بداية المجتهد، ج ١، ص ٣٨٦.