فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٤١٠ - ماده هشتم

چ - اعزام دسته‌ها، گروهها، نيروهاى نامنظم يا مزدوران مسلح توسط يا از جانب يك دولت به منظور انجام عمليات مسلحانه عليه دولتى ديگر با آن چنان شدتى كه در زمره اقدامات فهرست‌شده بالا قرار گيرند، يا درگير شدن قابل ملاحظه دولت مزبور در آن عمليات.

ماده چهارم:

اقدامات برشمرده بالا دربرگيرنده همه موارد نيستند و شوراى امنيت مى‌تواند اقدامات ديگرى احراز كند كه طبق مفاد منشور، تجاوز به شمار مى‌رود.

ماده پنجم:

١. هيچ ملاحظه‌اى، با ماهيت سياسى، اقتصادى، نظامى و غيره نمى‌تواند توجيه‌كننده تجاوز باشد.

٢. جنگ تجاوزكارانه، جنايتى عليه صلح بين المللى است. تجاوز موجب مسئوليت بين المللى مى‌شود.

٣. هيچ‌گونه تصرف ارضى يا امتياز ويژه ناشى از تجاوز، قانونى شناخته نشده و نخواهد شد.

ماده ششم:

در اين تعريف هيچ نكته‌اى نبايد چنان تفسير شود كه دامنه منشور از جمله مقررات مربوط به كاربرد قانونى زور را گسترش دهد يا محدود كند.

ماده هفتم:

به حق ملتها، به ويژه ملتهاى زير سلطه رژيمهاى استعمارى نژادپرست يا ديگر شكلهاى تسلط بيگانه، كه به زور از حق تعيين سرنوشت، آزادى و استقلال، ناشى از منشور، محروم شده‌اند و اعلاميه اصول حقوق بين الملل مربوط به روابط دوستانه و همكارى ميان ملتها طبق منشور ملل متحد، به آن اشاره كرده است، و نيز به حق اين ملتها براى مبارزه در راه رسيدن به آن هدفها، و درخواست و دريافت پشتيبانى طبق اصول منشور ملل متحد مطابق با اعلاميه بالا، هيچ نكته‌اى در اين تعريف و به ويژه ماده سوم، نبايد لطمه‌اى وارد آورد.

ماده هشتم:

مقررات بالا در تفسير و اجرا پيوند دارند و هر يك از آنها بايد در چارچوب ديگر مقررات تفسير شود.